Sinds haar oprichting zag Vocation Ministry overal in de Verenigde Staten roepingen ontstaan, wat aantoont dat God mensen blijft roepen om te werken in de schoot van zijn Kerk, maar dat het individuele antwoord vaak de steun en het gebed van de hele gemeenschap vereist.
Rhonda Gruenewald is de stichteres en presidente van Vocation Ministry, een Amerikaanse non-profit organisatie waarvan de zending is het bevorderen van roepingen in de Verenigde Staten, in nauwe samenwerking met de bisdommen.
Het werk van deze instelling begon in 2011, en sindsdien hebben ze vastgesteld dat de promotie van roepingen een inspanning is van heel de katholieke gemeenschap die ware vruchten draagt vanaf het begin.
Hoewel zij bijzonder aandacht besteedt aan priesterroepingen, wil Vocation Ministry de katholieken aanmoedigen om hun roeping te ontdekken, wat die ook moge zijn, van het religieuze leven tot het huwelijk.
In dit interview vertelt Rhonda Gruenewald over het werk van de organisatie, de impact die zij had sinds het begin op de priesterroepingen en het belang om heel de Kerk te mobiliseren bij deze inspanning.
Welke specifieke behoefte hebt U vastgesteld in de parochies en de bisdommen die U ertoe gebracht heeft dit initiatief te creëren?
Aanvankelijk besefte ik niet dat er behoefte aan was. Een van onze pasgewijde priesters, Víctor Pérez, vroeg mij hem te helpen om opnieuw een parochiaal comité voor roepingen op gang te brengen in de Sint-Ceciliakerk in Houston, Texas. Bij onze eerste bijeenkomst zei hij: “Dit is een van de belangrijkste activiteiten die we in onze parochie kunnen doen, en alle parochies zouden het moeten doen.” Toen ik thuisgekomen ben om te gaan zoeken naar middelen om de roepingen te bevorderen, heb ik maar heel weinig gevonden. Hoe kwam dat? Ik dacht dat alle parochies roepingen promootten, maar dat bleek niet het geval te zijn.
Pas later, na het schrijven van Hundredfold: A Guide to Parish Vocation Ministry (Honderdvoudig: een gids voor parochiale roepingenpastoraal), na de oprichting van VocationMinistry.com en het animeren van vormingsateliers doorheen heel Noord-Amerika, ontdekte ik dat slechts 10% tot 20% van de parochies zich bewust inspanden om zelf de roepingen te promoten. Dat moest veranderen.
Wat zijn de voornaamste mythes of fouten die gemeenschappen maken wanneer ze roepingen trachten te bevorderen?
De eerste mythe is dat het bevorderen van roepingen een investering op lange termijn is die pas na meerdere decennia vruchten zal dragen. Alhoewel het opbouwen van een echte roepingencultuur een missie op lange termijn is, toch hebben wij ontdekt dat wanneer een parochie of een bisdom weloverwogen begint te bidden voor roepingen, jongeren persoonlijk uitnodigt om hun roeping te onderscheiden en heel de gemeenschap betrekt bij de bevordering van roepingen, het antwoord veel sneller kan komen dan men verwacht.
God roept elke dag in elke parochie. Vaak is wat ontbreekt niet de roep van God, maar onze uitnodiging.
We hebben het herhaaldelijk vastgesteld doorheen onze samenwerkingen met bisdommen in heel Noord-Amerika. In het aartsbisdom Hartford begonnen slechts drie seminaristen aan hun opleiding in de loop van de drie jaar voorafgaand aan onze samenwerking met Vocation Ministry. In de drie jaar daarna, nadat we een op een bepaalde doelgroep gerichte roepingenstrategie hadden geplaatst en vormingen voorgesteld hadden, zijn 27 mannen binnengegaan in het seminarie.
Het bisdom Dallas heeft dit jaar 12 nieuwe seminaristen verwelkomd, tegenover slechts twee toen wij begonnen samen te werken in 2024. In het bisdom Austin zijn 56 mannen binnengegaan in het seminarie in de loop van de vier jaar na de implementatie van een doelgerichte roepingenstrategie, tegenover 25 in de loop van de vier voorgaande jaren.
Deze voorbeelden herinneren ons eraan dat wanneer de Kerk zich vrijwillig toelegt op het scheppen van een vruchtbare bodem voor roepingen, God deze inspanningen vaak zegent op een buitengewone wijze.
De tweede mythe is dat iedereen al begrijpt wat een roeping is. In werkelijkheid horen veel katholieken het woord “roeping” en ze denken alleen aan het priesterschap of aan het religieuze leven. De Kerk onderricht iets veel breders. Iedereen ontvangt eerst de universele roeping tot heiligheid, de roeping om God te kennen, te beminnen en te dienen. Van daaruit nodigt God ieder van ons uit om deze roep te beleven doorheen onze eerste roeping, of het nu gaat om het sacramenteel huwelijk, het priesterschap of het gewijde leven.
Een van de grootste opportuniteiten voor de Kerk bestaat er eenvoudig in de katholieken te helpen begrijpen dat Gods roeping onderscheiden niet voorbehouden is aan enkele uitverkorenen; het is de weg van iedere gedoopte persoon.
(…)
De echte vraag is niet langer of priesterroepingen mogelijk zijn. De vraag is: wat doen deze bisdommen [die roepingen hebben] anders, en hoe kan de rest van de Kerk zich daaraan inspireren?
(…)
In welke mate beïnvloedt het aantal gelovigen per priester de capaciteit om jongeren te begeleiden en te gidsen die hun roeping onderscheiden?
Dat is misschien de belangrijkste conclusie van heel ons onderzoek.
In de (…) gepubliceerde rapporten steekt een verband systematisch af van de andere: hoe minder parochianen ieder priester ten laste heeft, hoe beter zijn in het algemeen de resultaten van een bisdom wat betreft de promotie van priesterroepingen.
Het onderscheid komt tot stand in de relatie.
Het is zelden dat jongeren beslissen binnen te gaan in het seminarie omdat ze een priester van ver de mis hebben zien vieren. Het vaakst reageren ze op een roeping omdat een priester hen kende, hen aangemoedigd heeft, hen uitgenodigd heeft om te dienen, geantwoord heeft op hun moeilijke vragen of eenvoudigweg tijd heeft doorgebracht met hen.
Wanneer priesters overstelpt worden door duizenden gelovigen of door meerdere parochies, beschikken ze natuurlijk over minder tijd voor dit soort persoonlijke begeleiding. Ons initieel rapport heeft zelfs aangetoond dat de bisdommen waar priesters zorg dragen voor meer dan 4000 of 4500 gelovigen, het voortdurend moeilijk hebben om voldoende wijdingen te behalen.
Daarom is de Priesterbeschikbaarheidsindex zo belangrijk. Hij helpt de bisschoppen om te begrijpen dat het bevorderen van roepingen niet samengevat wordt door het beschikken over een bureau voor roepingen of door evenementen te organiseren. Het gaat ook om het scheppen van voorwaarden die priesters toelaten de tijd en de vrijheid te hebben om jongeren persoonlijk te begeleiden.
In veel gevallen zijn het de priesters die nieuwe priesters inspireren. Wanneer een jongere vaak toegang heeft tot een vreugdevol en heilig priester die hem bij zijn naam kent, wordt de mogelijkheid van een priesterroeping reëel. Er is nood aan meer gelegenheden om authentieke relaties aan te knopen tussen de priester en zijn leerling, want het is daar dat het vaakst roepingen ontstaan.
Welk belang hebben praktijken zoals voortdurende eucharistische aanbidding of “heilige uren” die specifiek gewijd zijn aan roepingen in de bisdommen waar de roepingen het talrijkst zijn?
Hoewel er geen nationale gegevens zijn die aanduiden hoeveel parochies een voortdurende eucharistische aanbidding of specifieke “heilige uren” voor de roepingen voorstellen, zie ik een duidelijke tendens in mijn werkervaring met de bisdommen van heel Noord Amerika.
In de loop van het laatste decennium heb ik met duizenden priesters gesproken in meer dan 80 bisdommen van Noord-Amerika. Tijdens die ateliers, vraag ik de priesters vaak om hun hand op te heffen indien hun parochie de eucharistische aanbidding voorstelt, of ze nu voortdurend, wekelijks of maandelijks is. In sommige bisdommen steekt slechts één priester zijn hand op wanneer ik de vraag stel naar de voortdurende aanbidding. Hoewel dat anekdotisch is en niet wetenschappelijk, toont dat vaak iets belangrijks: als wij het gebed voor meer roepingen ernstig nemen, moeten we ons ook instellen om geschikte gelegenheden te creëren voor dit gebed.
Jezus zelf gaf ons de eerste roepingsstrategie: “De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig. Vraagt daarom de Heer van de oogst arbeiders te sturen om te oogsten” (Luk. 10, 2). Het gebed is niet zomaar een strategie onder vele andere: het is de basis voor elke vruchtbare inspanning voor roepingen.
Bij Vocation Ministry moedigen wij iedere parochie aan om daar te beginnen. De eucharistische aanbidding, de “heilige uren” voor roepingen en het gebed van regelmatige voorspraak nodigen de parochianen uit om zich met Christus te verenigen in het gebed voor toekomstige priesters en religieuzen. Wij kunnen uitstekende programma’s, evenementen en initiatieven maken, maar als ze niet geworteld zijn in het gebed zullen ze moeite hebben om duurzame vruchten voort te brengen.
Men merkt een sterke aanwezigheid van roepingen in de gemeenschappen van goede katholieke scholen, van thuisonderwijs en van goed voorbereide liturgie. Welke rol speelt het cultureel en educatief midden bij het creëren van een “vruchtbare bodem”?
Gezonde roepingen ontstaan zelden bij toeval. Ze ontwikkelen zich daar waar het katholiek geloof beleefd wordt, gevierd en vrijwillig doorgegeven van generatie op generatie.
Soliede katholieke scholen, gemeenschappen die thuisonderwijs geven, parochiale vormingsprogramma’s en liturgieën vol bezinning dragen bij tot het scheppen van een vruchtbare bodem, want ze dompelen de jongeren onder in een authentieke katholieke cultuur. Ze helpen kinderen en gezinnen begrijpen dat elke gedoopte een roeping heeft en dat de roep van God ontdekken integraal deel uitmaakt van het christelijk leven.
Maar die elementen worden nog vruchtbaarder wanneer ze met elkaar verbonden worden door een welbedacht parochiale dienst voor roepingen. Een parochiale dienst voor roepingen helpt om de inspanningen van de parochie te verenigen door het gebed voor roepingen aan te moedigen, door gezinnen de mogelijkheid te geven om thuis over Gods roeping te spreken, door priesters te helpen om jongeren uit te nodigen om te onderscheiden, door katholieke scholen en catechisten te betrekken, en door erover te waken dat het bewust worden van een roeping integraal deel uitmaakt van het parochieleven, en niet enkel een gebeurtenis eens per jaar is.
De kwaliteit van de liturgie speelt eveneens een belangrijke rol. Een vrome en respectvolle viering van de Mis trekt de mensen naar een ontmoeting met Christus, en het is vaak in die momenten dat de harten zich meer openen om naar Zijn roep te luisteren. Zo kunnen ook katholieke scholen en thuisonderwijsgemeenschappen meer gelegenheden bieden aan jongeren om priesters, religieuzen en gelovige koppels die stralen van vreugde te ontmoeten, en waarvan de getuigenis iedere roeping zichtbaar en toegankelijk maakt.
Toch is het wellicht de familie die de grootste invloed uitoefent. De ouders zijn de eerste begeleiders wat roeping betreft van hun kinderen. Wanneer families edelmoedigheid jegens de wil van God aanmoedigen, wanneer de parochies vrijwillig een cultuur van roepingen bevorderen, en wanneer de scholen en de vormingsprogramma’s voor het geloof deze boodschap versterken, wordt heel de gemeenschap een vruchtbaar terrein waar de roepingen kunnen openbloeien.
(…)
Een boodschap van hoop: in het licht van de statistieken en van de waargenomen neergang in talrijke regio’s, waarom bent u overtuigd dat de crisis van de roepingen geen probleem is te wijten aan de afwezigheid van roeping door God, maar aan het antwoord van het kerkelijk ecosysteem?
Omdat God nooit opgehouden is te roepen. De Kerk moet nooit ophouden met uitnodigen.
Deze overtuiging is nog versterkt na met meer dan 80 bisdommen doorheen Noord-Amerika gewerkt te hebben. Wij hebben bisdommen gezien, die jaren van daling in roepingen gekend hadden, die opnieuw nieuwe seminaristen beginnen ontvangen; na vrijwillig een cultuur of het gebed voor roepingen te bevorderen, zijn persoonlijke uitnodiging, vreugdevolle getuigenissen en een parochiale dienst voor roepingen prioriteiten geworden. God riep reeds. De Kerk heeft zich vastberadener getoond om personen te helpen om te luisteren en om Zijn stem te beantwoorden.
Paus Benedictus XVI heeft het schitterend uitgedrukt toen hij zich richtte tot de bisschoppen van de Verenigde Staten in 2008. Hij heeft hun herinnerd dat “de capaciteit om roepingen te promoten tot het priesterschap en het religieuze leven een zeker teken is voor de gezondheid van een plaatselijke Kerk”, en dat “het ons allen toekomt een edelmoedig en vrij antwoord op die oproep op te wekken”.
Daarom blijf ik hoopvol. De statistieken tonen ons waar de uitdagingen zich bevinden, maar ze tonen eveneens dat sommige bisdommen een opmerkelijke groei kennen. Deze bisdommen herinneren ons eraan dat de roepingencrisis niet onvermijdelijk is. Als de Kerk vrijwillig een vruchtbaar terrein creëert waar men de roep van God kan horen, zullen meer personen er edelmoedig op antwoorden.
Ons vertrouwen berust niet op de demografie of op tendensen. Het berust op de trouw van God, die blijft roepen, en op de verantwoordelijkheid van de Kerk om de voorwaarden te creëren opdat deze roep gehoord, gevoed en met vreugde ontvangen zou worden.
Bron: https://www.omnesmag.com/actualidad/mundo/discernir-la-vocacion-no-es-solo-para-unos-pocos/ Dit artikel werd gepubliceerd met als titel: Rhonda Gruenewald: “Het ontdekken van je roeping is niet voorbehouden aan een selecte groep; het is de weg die elke gedoopte moet bewandelen”. Deze tekst werd uit het Frans vertaald door Jos en Helene Van Dyck.
